Porfirianos y los castillos de los carpatos

Wszyscy wiemy historie i opowieści o wampirach. Spotykamy się spośród nimi w moc produkcjach filmowych, w grze, książkach. Pojawiają się nie ale jak krwiożerce potwory z dalekimi kłami, ale również jako sami wojownicy bądź same świecący niczym diamenty nadludzie. Z lat ludzie próbowali dociec, skąd dostały się historie o wampirach i co stanowiło genezą marzenia o takiej osoby. Oczywiście, mamy wiedzę tego, że prawdopodobnie wszystko otworzyło się wraz z początkiem panowania Vlada Tepesa, który przetrwał do sprawy właśnie jako Dracula. Nie polepsza to a faktu, iż ten trwający w XV wieku hospodar wołoski nie istniał w żadnym wypadku połączony z popularnym piciem krwi. Musiał więc wystąpić w dziejach ludzkości pewien czynnik, zaś tym czynnikiem potrafiła stanowić choroba genetyczna.

Porfiria, bo właśnie o nich mowa, jest chorobą genetyczną powiązanymi z zaburzeniami hemoglobiny. Schorzenie to stanowi nieuleczalne, wyraża się między innymi nudnościami, bezsennością, wymiotami oraz dobrą nadwrażliwością na słońce, wykonującą nie jedynie do szybkiego ciemnienia skóry pod wpływem światła, a zarówno do jej dużych poparzeń. Choroba ta stanowi mocno rzadkim schorzeniem, dotyka jedynie kobietę na 75 tys. ludzi.
Obrazy tej dolegliwości mogą dać o sobie znać we wczesnym dzieciństwie albo w sezonie dojrzewania. Początkowe objawy nie pozwalają na łatwe zdiagnozowanie choroby, gdyż mogą świadczyć na kolejne, o dużo mniej poważne schorzenie. Poza tym, tak toż kiedy w wielu różnych przypadkach, porfiria przejawiają się u każdego przechodzącego w nieco różny rodzaj. Zawsze istnieje obecne zwykle ciemnienie skóry i czułość na słońce, czerwona barwa moczu lub kału, przebarwienia zębów oraz paznokci. Zazwyczaj również mogą raczej do ostatniego problemy ze snem, nudności, bóle brzucha i wymioty. Mało tego, ostra porfiria może spowodować do niepokojów u chorującego, stanów depresyjnych, napadów duszności, halucynacji i sił, zaś w skrajnych przypadkach i do aktu samobójczego. Porfiria jest chorobą nieuleczalną, lecz nie zmienia to faktu, że jej objawy mogą zostać złagodzone przez właściwy dobór leków i, jeśli więc potrzebne, również hospitalizację.