Karcinoma e endometrium

Endometrial scratching ( z ang.) to badany uraz endometrium, czyli celowe uszkodzenie błony śluzowej macicy kobiety, w celu zwiększenia jej receptywności (ułatwieniu zagnieżdżeniu się w niej zarodka).
Stretching można zrealizować w pozostały forma. Zazwyczaj bierze się do tego projektu czystej i niepowtarzalnej sondy (pipelli). Zabieg ten robiony jest pod stałą kontrolą USG. Jego inwazyjność i odczuwalność dla pacjentki jest relatywnie niewielka. Rzadziej procedurę szykuje się histeroskopowo (tylko pod kontrolą lekarza).
Zabieg endometrial scratching jest trochę niewątpliwych zalet. Wg badań podnosi on dwa razy odsetek ciąż zakończonych powodzeniem u pacjentek, które są na nawracające niepowodzenia implantacji. Zagnieżdżenie się zarodka w macicy ślubne jest bowiem kluczowym czasem i rozwija do dalszego prawidłowego przebiegu ciąży. Stanowi ostatnie więcej zwieńczenie programu zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro. Sukces implantacji zależy lecz nie ale z wartości zarodka, który zależy transferowi, lecz też od innych właściwości błony śluzowej macicy.
Czym jest endometrium? Więc nic nowego jak błona śluzowa macicy. Stanowi ona bardzo przyjemna na hormony steroidowe, oraz w szczególności na gestageny oraz estrogeny. Ulega dużym nowościom w pozostałych momentach kobiecego cyklu miesiączkowego. U dziewczynek znajdujących się przed okresem dojrzewania ma grubość maksymalnie do 0,5 mm. Kobiety regularnie miesiączkujące mają błonę o grubości 7-9 mm w sezonie jajeczkowania, a w przeciwnej części cyklu nawet 15 mm.
Kobiety, które były już menopauzę i stosują hormonalną terapię zastępczą posiadają endometrium o grubości maksymalnie 8 mm. Panie nie stosujące HTZ mają błonę jeszcze cieńszą (do 5 mm). Po czasie pokwitania endometrium grubsze niż 12 mm może świadczyć nawet o rozwijającej się chorobie nowotworowej.
Błona śluzowa wykonana jest z dwóch warstw: podstawowej i czynnościowej. Warstwa czynnościowa ulega złuszczeniu się w końcówce fazy lutealnej cyklu miesiączkowego. Warstwa ważna to “artykuł zapasowy”, z jakiego na wstępie kolejnego cyklu poprawia się warstwa czynnościowa.